Wanneer een AI-agent binnenkort namens uw klant een betaling initieert, is de belangrijkste vraag niet of de transactie technisch verwerkt kan worden. De eerste vraag is: mag die agent dit eigenlijk wel doen?
Dat lijkt eenvoudig, maar het raakt meteen aan een hele reeks nieuwe vragen rond betalingen. Wie gaf de opdracht? Welke bevoegdheid kreeg de agent? Gold die toestemming voor deze specifieke aankoop? En wat gebeurt er als de klant achteraf zegt: “Dit was niet mijn bedoeling”?
Voor ondernemingen is agentic commerce dus niet alleen een technologische kwestie. Het draait vooral om vertrouwen, controle en bewijsvoering rond de betaling.
Bij een klassiek afrekenproces doorloopt de klant zelf de belangrijkste stappen. Bij agentic commerce kan software delen van dat proces overnemen.
Een voorbeeld: een medewerker vraagt een AI-agent om een hotel te boeken. De prijs mag een bepaald bedrag niet overschrijden en de boeking moet binnen het bedrijfsbeleid passen. De agent zoekt, vergelijkt en kiest een optie.
Maar zodra de agent de betaling initieert, duiken er nieuwe vragen op. Hoe weet u dat de agent legitiem is? Hoe weet u dat de gebruiker effectief toestemming gaf? En hoe controleert u of de agent binnen die toestemming bleef?
Precies daar krijgt de betaalinfrastructuur een ruimere rol: niet alleen de transactie verwerken, maar ook helpen bepalen of de agent, de opdracht en de toestemming te vertrouwen zijn.
Handelaars zijn gewoon om bots te blokkeren of extra te controleren. Agentic commerce maakt dat onderscheid ingewikkelder.
Een deel van het geautomatiseerde verkeer kan in de toekomst immers net gewenst zijn. Een AI-agent kan met geldige toestemming handelen namens een echte klant.
Dat roept een nieuwe vraag op: hoe herkent u een betrouwbare agent?
Visa werkt bijvoorbeeld aan het Trusted Agent Protocol en Mastercard focust binnen Agent Pay op de registratie en verificatie van agents. Deze initiatieven tonen hoe de betaalmarkt zich voorbereidt op agentic commerce, maar voorlopig bestaat er nog geen universele standaard. (Mastercard, 2026).
Voor uw fraudestrategie betekent dit dat een onderscheid tussen mens en bot mogelijk niet langer volstaat. De uitdaging verschuift naar het herkennen van betrouwbare automatisering: welke agent handelt namens een echte klant, met een geldige opdracht en binnen de afgesproken grenzen?
Ook toestemming wordt complexer. Een klant kan toestemming geven voor één specifieke aankoop. Maar een agent kan ook een ruimere opdracht krijgen: koop enkel bij geselecteerde handelaars, blijf onder een vastgelegd budget of handel enkel binnen een bepaalde productcategorie.
De vraag is dan niet alleen of er toestemming gegeven is, maar ook waarvoor.
Google werkt binnen het Agent Payments Protocol bijvoorbeeld met verschillende soorten mandaten, waarmee vastgelegd kan worden wat een agent namens een gebruiker mag doen rond de aankoop en de betaling (Google Cloud, 2025; Visa, 2025).
Voor u als handelaar betekent dit dat u mogelijk meer context nodig hebt bij een transactie: niet alleen wie betaalt, maar ook welke opdracht de agent kreeg en binnen welke grenzen hij mocht handelen.
Betalingen via agentic AI voegen risico’s toe aan bestaande vormen van fraude. Wat gebeurt er als iemand een legitiem agentaccount overneemt? Wat als een agent buiten de afgesproken limieten handelt? Of wat als de klant vindt dat de agent de opdracht verkeerd heeft geïnterpreteerd?
Publieke gegevens over verliezen in zulke scenario’s zijn nog beperkt. Het is zinvol om deze scenario’s nu al te onderzoeken, maar ze zijn nog te nieuw om op basis van praktijkgegevens harde conclusies te trekken (Visa, 2025).
Daardoor wordt één vraag bijzonder belangrijk: welk bewijs hebt u nodig als een transactie later betwist wordt?
Denk bijvoorbeeld aan informatie over de oorspronkelijke opdracht, de gegeven toestemming, de identiteit van de agent, de authenticatie en de uiteindelijke bestelling.
Ook in Europa start agentic commerce niet vanaf nul. De bestaande Europese betaalregels, waaronder PSD2 en Strong Customer Authentication (SCA), blijven deel uitmaken van het kader waarbinnen betalingen plaatsvinden. SCA gaat daarbij uit van een actieve authenticatie door de consument. Wanneer een AI-agent zelfstandig een betaling initieert, roept dat nieuwe vragen op over hoe die vereisten in de praktijk toegepast moeten worden. Hoe de bestaande regels precies uitpakken bij verschillende vormen van door agents geïnitieerde betalingen, moet zich dus nog verder uitkristalliseren.
U kunt er daarom niet zomaar van uitgaan dat de bestaande afreken- en authenticatieprocessen ongewijzigd blijven werken. Maar het omgekeerde beweren gaat ook te ver: er is nog te weinig bewijs om te stellen dat de volledige betaalinfrastructuur opnieuw ingericht moet worden.
Voor ondernemingen is agentic commerce voorlopig vooral een kwestie van paraatheid. U kunt nu al nagaan waar uw organisatie kwetsbaar is of net goed voorbereid:
Kunt u vastleggen wie toestemming gaf en waarvoor?
Kunt u gebruikmaken van bestaande mogelijkheden voor tokenisatie en authenticatie?
Kunt u legitieme agents onderscheiden van frauduleuze automatisering?
Legt u voldoende transactiegegevens vast voor terugbetalingen en betwistingen?
Zijn uw API’s, bestelprocessen en fraudemodellen klaar voor door agents geïnitieerde transacties?
Net in een markt waarin standaarden, regelgeving en verantwoordelijkheden nog in beweging zijn, is het belangrijk om nu al te bepalen welke vragen u aan uw betaalinfrastructuur moet stellen.
Voor Buckaroo betekent dit dat we deze ontwikkelingen van nabij volgen en bekijken wat nieuwe standaarden rond identiteit, toestemming, authenticatie en door agents geïnitieerde betalingen concreet betekenen voor onze handelaars en onze betaalinfrastructuur.
Want wanneer AI binnenkort namens uw klant handelt, wordt betalen niet alleen een technische stap. Het wordt vooral een kwestie van aantoonbaar vertrouwen.
Vergelijk de mogelijkheden of vraag vrijblijvend advies. We denken met u mee over de oplossing die past bij uw onderneming, vandaag en morgen.